Siostry Służebniczki Bogarodzicy Dziewicy Niepokalanie Poczętej (służebniczki dębickie)

Obecnie w parafii pracują następujące siostry:

M. Aurelia Lupa

M. Bronisława Bokota

M. Rachela Miałszygrosz

M. Albertyna Waliłko

 

Siostry Służebniczki BDNP są Zgromadzeniem założonym przez błogosławionego Edmunda Bojanowskiego. Apostolstwo miłosierdzia wypełniało życie bł. Edmunda Bojanowskiego (1814-1871). Wiedziony pełnym wrażliwości rozeznaniem potrzeb, dał początek licznym dziełom wychowawczym, charytatywnym, kulturalnym i religijnym, które wspierały materialnie i moralnie rodzinę wiejską. Pozostając świeckim człowiekiem, założył Zgromadzenie Sióstr Służebniczek. We wszystkich działaniach kierował się pragnieniem, by wszyscy ludzie stali się uczestnikami odkupienia. Zapisał się w pamięci jako „serdecznie dobry człowiek”. Dał przykład ofiarnej i mądrej pracy dla człowieka, Ojczyzny i Kościoła (Jan Paweł II).

         Charyzmatem Sióstr Służebniczek jest radosna i pełna prostoty służba na wzór Najświętszej Maryi Panny, zwłaszcza wychowanie dzieci i pielęgnowanie chorych, a także pomoc najuboższych, w których odnajdują Chrystusa będącego w potrzebie. Siostry pracują w Polsce, Niemczech, Danii, we Włoszech, na Białorusi, Ukrainie i w Rosji. Włączają się także w dzieło misyjne Kościoła podejmując pracę w dalekiej Boliwii  i Peru. Pamiętają, by wszystko co czynią, było na większą chwałę Bożą i cześć Niepokalanej Dziewicy

 Strona internetowa zgromadzenia: https://siostry.net/

 

 

 Historia powstania domu zakonnego Sióstr Służebniczek BDNP w  Nowy Sączu

 

1 stycznia 1854 roku w Nowym Sączu powstał z dobroczynnych składek Katolicki Zakład Sierot. Początkowo opiekę nad dziećmi sprawowały Panie z Komitetu Dobroczynności. Liczba dzieci dochodziła do 50 w wieku od 3 do 16 lat względnie do ukończenia szkoły podstawowej. Był to zakład koedukacyjny.

         Na prośbę Komitetu Pań Dobroczynności i za pośrednictwem księdza Infułata Alojzego Góralika 1 lutego 1893 roku opiekę nad dziećmi przejęły Siostry Służebniczki. Ówczesna Matka generalna Maria Filipiak przeznaczyła od pracy w tym domu trzy siostry: s. M. Agnieszkę Wyduba - przełożona domu, s.M. Hilarya Lewicką i s.M. Bernardę Szmulak. Do obowiązku sióstr należało opieka i wychowanie dzieci, szycie, prowadzenie gospodarstwa, gotowanie, pielęgnowanie chorych po domach. Siostry pracujące w Zakładzie Sierot od samego początku starały się stworzyć atmosferę rodzinna i otoczyć uczuciem macierzyńskim dzieci. Głównym źródłem utrzymania były składki i kwesta sióstr. Według źródeł archiwalnych w Zakładzie Sierot zajęcia przeprowadzano z dziećmi w grupach dobranych wiekiem. Najmłodsze dzieci pozostawały pod opieką siostry wychowawczyni. Starsze dzieci uczęszczały do szkoły. W czasie wolnym od zajęć szkolnych dziewczynki uczyły się robót ręcznych, a chłopcy zajmowali się majsterkowaniem. Chłopcy po ukończeniu szkoły podstawowej opuszczali Zakład i byli umieszczani w różnych miejscach, aby przyuczyć się zawodu. Dziewczęta po ukończeniu szkoły podstawowej pozostawały jeszcze przez pewien czas w Zakładzie, w celu przygotowania do samodzielnego życia. Liczbo dzieci przed wybuchem II wojny światowej dochodziła do 100. W czasie trwania wojny siostry z wielkim trudem zdobywały wszystko, co konieczne do utrzymania dużej gromadki dzieci.

         1 stycznia 1951 roku   Zakład Sierot przejęło Państwo i usunięto siostry z pracy. Na życzenie księdza Prałata dr Władysława Lesiaka siostry pozostały w Nowym Sączu. 24 listopada 1954 roku  zamieszkały na ul. Świętego Ducha 2.   Praca sióstr polegała na katechizacji dzieci przedszkolnych i szkolnych. Siostry  troszczyły się o  kościół i prowadziły prace charytatywne. Praca Sióstr w parafii świętej Małgorzaty trwa  do dnia dzisiejszego. Zakres jej się nie zmienił.